De tekst op Wikipedia is zonder enige vorm van garantie beschikbaar onder de GNU Free Documentation License.

The End" is een nummervan The Doors van het gelijknamige album Het onstond gedurende de maanden dat ze optraden in de  Los Angeles' Whisky a Go Go. De band gebruikte het nummer voor de aflsuiting van hun optredens. Het kwam voor het eerst uit in januari 1967.

The End stond 328 op Rolling Stones lijst van de 500 grootste hits aller tijden.

 

Frans werd geboren in Amsterdam, als zoon van reclametekenaar Arie Halsema en Maria Hermina Schelvis. Hij had twee broers en een zus. Zijn eerste kennismaking met toneelspel waren zijn optredens in de door zijn vader geschreven revuetjes en tussen de schuifdeuren in het 'gezinscabaret'.

Al snel bleek dat Frans weinig interesse had in leren. Frans verruilde de derde klas van de MULO voor een beroepsopleiding tot banketbakker, maar bleef ook daar maar een half jaar. Hij besloot te gaan werken, en ging achtereenvolgens aan de slag bij een kruideniersbedrijf, een herenmodezaak, bij een effectenkantoor en op de administratie van een uitgeverij. In zijn vrije tijd zong hij liedjes in cafés en op bruiloften en partijen, en begeleidde zichzelf daarbij op de accordeon en de piano. Van 1958 tot 1960 ging Halsema in militaire dienst, in de militaire kazerne van Doorn. Hij deed daar een schrijversopleiding en kreeg de gelegenheid om 's avonds naar de cabaretschool van Bob Bouber in Amsterdam te gaan.

Zijn cabaretdebuut maakte Halsema in 1960, bij het 'Pauze-Cabaret' in de City Music Hall in Amsterdam. Een jaar later ging hij aan de slag bij cabaret 'Lurelei'. Aanvankelijk deed hij dit als pianist en componist, maar na verloop van tijd nam hij ook een deel zang en spel voor zijn rekening. Doordat hij de groep op den duur te commercieel vond worden, verliet hij Lurelei in 1964. Hij solliciteerde bij het ABC-cabaret van Wim Kan en Corry Vonk. Aanvankelijk werd hij daar geweigerd, maar na lang aandringen kon hij toch tot het gezelschap toetreden. Bij het ABC-cabaret leerde hij de fijne kneepjes van het vak en werd hij een veelzijdig cabaretier. Ook leerde hij daar de danseres Anke Cordess kennen (artiestennaam van Johanna Maria Louise Verreydt, geboren in 1942). Hij trouwde met haar en kreeg een zoon.

In 1967 verliet hij het cabaretgezelschap, en begon hij freelance-werk te doen. In 1968 vroeg cabaretier Gerard Cox of hij samen met hem iets wilde doen. Omdat Frans Halsema ook al zoiets aan Adèle Bloemendaal had beloofd, besloten ze gedrieën een programma te maken. Zo ontstond in 1968 Met blijdschap geven wij kennis. Daarnaast maakte hij ook groot opgezette televisieshows waarin hij als zanger, danser en acteur optrad met artiesten uit binnen- en buitenland. Ook nam hij enkele grammofoonplaten op.

Van 1971 tot 1973 speelde hij met Jenny Arean twee seizoenen lang in de musical En nu naar bed van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. Toen hij met zijn tegenspeelster een verhouding begon, liep zijn huwelijk op de klippen. De scheiding met Anke werd op 26 juli 1976 uitgesproken, maar ook de relatie met Arean hield geen stand. Vanaf 1976 betrok hij een boerderijtje in het plaatsje Dreumel (gelegen in het Land van Maas en Waal, ten zuiden van de Betuwe) met zijn nieuwe vriendin, KRO-programmamaakster Ria Groeneveld. Zij zou tot zijn dood bij hem blijven.

In 1973 maakte Halsema een tweede programma met Gerard Cox, Wat je zegt ben je zelf. Het werd een succes, maar Halsema vond het naar eigen zeggen 'te plat'. Hij brak met Cox en begon een solocarrière. Dit was aanvankelijk geen succes; het cabaret was te braaf en de mensen bleven weg. Zijn tweede en derde programma sloegen beter aan.

Toen Halsema gevraagd werd om op het Boekenbal van 1983 op te treden, moest hij hiervan afzien wegens problemen met zijn stembanden. Wel bereidde hij een nieuw theaterprogramma voor, The show must go on, dat in april 1984 in première zou moeten gaan. Het kwam er niet meer van. Begin 1984 liet hij zich voor keelkanker opnemen in het Anthonie van Leeuwenhoek-ziekenhuis in Amsterdam. Op 24 februari 1984 overleed hij op 44-jarige leeftijd. Halsema ligt begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied.

 

Klik op het plaatje voor het nummer

 

Steve Harley scoort in '73 met zijn band Cockney Rebel een hit met 'Sebastian' en heeft twee jaar later met 'Make me smile' als Steve Harley and Cockney Rebel nog meer succes. Door de opkomst van punk, new wave en disco verkopen de platen van Steve Harley in de tweede helft van de jaren '70 slechter. Hij vetrekt naar de VS, maar slaagt er niet in om daar door te breken. Hoewel hij er een plaat opneemt met gerenommeerde namen als Marc Bolan (T-Rex), Bobby Kimball (Toto) en Michael McDonald (Doobie Brothers) vallen de verkoopcijfers tegen. Nadat meerdere comeback pogingen mislukken, heeft hij in ’83 een hit met het door Mike Batt geschreven liefdeslied ‘Ballerina’. Na hoofdrollen in musicals, waaronder 'The Phantom of the opera', en opnieuw gestarte live-optredens treedt Harley vanaf de tweede helft van de jaren ’80 weer uit de schaduw. Momenteel presenteert hij het BBC-radioprogramma ‘Sounds of the seventies’.

 

Deze opname van Sebastian, is gefilmd tijdens het Pinkpop Festival van 1973. (Waar ikzelf nog bij geweest ben :) )

 

 

 

Electric Light Orchestra (ELO) was een succesvolle rockgroep uit Birmingham uit de jaren '70 en '80 van de 20e eeuw.

ELO werd opgericht in 1971 door Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan en kwam voort uit The Move. De band gebruikte instrumenten als de cello en de viool om een meer klassiek geluid te krijgen. Roy Wood verliet de groep kort na het verschijnen van het debuutalbum dat gewoon Electric Light Orchestra heette en dat qua geluid nog erg dicht bij dat van The Move staat. Dit album kwam in de Verenigde Staten per ongeluk uit onder de titel No answer als gevolg van een verwarring met een telefoonbericht. Na het vertrek van Wood werd Lynne het belangrijkste lid van de groep.

Voor het uitkomen van het tweede album werd ELO versterkt met keyboardspeler Richard Tandy. In 1973 kwam de lp ELO II uit, al snel gevolgd door On the third day (1973) en Eldorado (1974).

In 1975 voegde de bassist en zanger Kelly Groucutt zich bij de groep en kwam het album Face the music uit. Dit album kenmerkte zich door een "radio-vriendelijker" geluid. Een jaar later verschijnt het album A new world record. Dit album werd gevolgd door het dubbelalbum Out of the blue, welke algemeen wordt aanvaard als het meesterwerk van de groep mede door de grootste hit van ELO: Mr. Blue Sky. Als extraatje bij deze dubbelaar was de hoes voorzien van een bouwplaat van het ruimteschip dat op de hoes stond afgebeeld.

Als gevolg van de toenemende populariteit van disco kwam ELO in 1979 met het album Discovery (ook wel Disco Very genoemd). Op dit album stond onder meer de single Don't bring me down. Niet lang na het verschijnen van dit album werden de vioolspeler Mik Kaminski en de cellospelers Hugh Dowell en Melvyn Gale uit de groep gezet.

In 1980 produceerde ELO de halve soundtrack van de musical-film Xanadu. Samen met Olivia Newton-John scoorde ELO in dat jaar een nummer 1-hit in onder meer Groot-Brittannië en Nederland met de gelijknamige single.

In 1981 kwam ELO opnieuw met een nieuw geluid. Met het album Time verliet de groep de disco en schoof ELO op in de richting van het jaren '80 geluid. Dit album bevatte onder meer de hits Hold on tight en Twilight. Het intro van het nummer Here is the news werd in Nederland bij een groot publiek bekend als herkenningstune van de VPRO.

De populariteit van ELO begon in deze fase af te nemen. Het album Secret Messages dat in 1983 uitkwam, zou oorspronkelijk een dubbelalbum worden, maar werd (officieel vanwege de kosten) gereduceerd tot gewoon album. In 1986 kwam ELO, dat op dat moment nog uit drie personen bestond, met het laatste album Balance of Power. Hierna gingen de laatste groepsleden ieder hun eigen weg.

In 1990 vormde drummer Bev Bevan Electric Light Orchestra Part Two, een groep die behalve hemzelf geen leden van ELO bevatte. Het eerste album dat de nieuwe groep uitbracht werd een grote flop. Ook het tweede album, Moment of truth uit 1994 werd geen groot succes. Veel oude fans vonden dat ELO zonder Jeff Lynne geen bestaansrecht had. Eind jaren '90 verliet Bevan de groep. De overgebleven groepsleden gingen verder onder de naam The Orchestra.

Jeff Lynne richtte in 2001 ELO opnieuw op met verder een compleet nieuwe groepssamenstelling. Voormalig ELO-lid Richard Tandy kwam na het uitkomen van het album Zoom opnieuw bij de groep om mee te spelen op een wereldtournee, die ingeperkt moest worden vanwege tegenvallende kaartverkoop.

 

Simple Minds is een Schotse  new wave popgroep die vooral in de jaren 80 van de 20e eeuw erg succesvol was.

De groep Simple Minds is opgericht in 1978 door Charlie Burchill, Jim Kerr, Brian McGee en Tony Donald. Hun eerste singles werden geen succes, en de groep werd gedwongen om meer op te schuiven in de richting van commerciële popmuziek.

Inmiddels versterkt met Mel Gaynor als drummer brengt de groep begin van de jaren 80 enkele, makkelijk in het gehoor liggende albums uit. Deze albums leverden de groep een paar kleine hitjes op, waarvan Promised you a miracle ook in Nederland een hit werd. Hun grote doorbraak kwam met het nummer Don't you (Forget about me) uit 1985. Met dit nummer scoorde de groep een nummer-1-hit in veel landen, waaronder Nederland. Dit nummer werd geschreven als soundtrack voor de film The Breakfast Club. Dit nummer werd ook een nummer-1-hit in de Verenigde Staten, tot op heden de enige grote hit die de band daar had. Andere top-10-hits uit die tijd zijn Alive and Kicking, Sanctify Yourself en All The Things She Said. In 1988 organiseert de band samen met Jerry Dammers van The Specials het Nelson Mandela 70th Birthday Tribute Concert in het Londense  Wembley Stadion. Voor deze gelegenheid wordt het nummer Mandela Day uitgebracht dat eveneens een hit wordt.

Eind jaren 80 scoorde de groep een tweede nummer-1-hit in Nederland met het nummer Belfast Child.

Na de jaren 80 werd het rustiger rond Simple Minds. Dat kwam onder meer doordat toetsenist Michael MacNeil de band had verlaten. De band scoorde nog hits met Let there be love (1991, Real Life) en She's a river (1995, Good News From The Next World). Nadat Virgin het vertrouwen in Simple Minds had opgezegd, bracht de band in 1998 het album Neapolis uit, waarbij werd getracht terug te gaan naar de roots, zoals men die op New Gold Dream had kunnen horen. Pas in 2002 keerde de band in een andere formatie terug met het verrassend fris klinkende album Cry. In het voorjaar van 2005 werkte Simple Minds in de Wisseloord Studio's aan een opvolger van dit album. De cd Black & White 050505 verscheen op 12 september. 'Home' was de eerste single. In september 2005 waren Simple Minds voor een promotie-optreden in Paradiso te Amsterdam. In 2006 tourde Simple Minds door Europa en werden ook Australië en Nieuw Zeeland aangedaan.De toekomst van de band is momenteel onzeker, omdat Black and White 050505 niet het succes(de grote comeback) heeft gebracht waarop aanvangs werd gehoopt. Een nieuw album staat volgens welingelichte bronnen voor eind 2007 op het programma.